Welkom

Geïnteresseerd in therapie? Nieuwsgierig naar wat psychotherapie is, hoe een gesprek verloopt en wat voor thema’s aan bod komen? Op deze blog vind je verhalen uit mijn praktijk: samenvattingen van sessies, aangevuld met notities, bedenkingen en commentaar.

Laat je meevoeren door grote en kleine levensverhalen … van mensen zoals jij en ik.  

Wim – wil ik leven of doodgaan?

Wim zit tegenover mij, en zegt : “Ik weet niet of ik nog verder wil. De ene dag denk ik dat ik moet blijven vanwege Margriet en de kinderen – hoe zou ik hen dat kunnen aandoen? En de andere dag kan niets me nog schelen, wil ik alleen maar rust voor mezelf en lijkt doodgaan, zelfmoord de beste optie. Wat moet ik doen? Hoe hou ik mezelf tegen? Hoe krijg ik mezelf weer recht getrokken?”

De vier ruiters van de apocalyps

In een gelukkige relatie is een goede communicatie van primordiaal belang. Er zijn boeken vol geschreven over hoe we best praten met elkaar. Genre ‘praten kan je leren’ of ‘constructief ruzie maken’. Maar er zijn ook ‘omgekeerde’ lijstjes, die proberen aan te geven wanneer er echt fundamenteel iets fout zit, zo fout dat zelfs praten niet meer helpt. Eén van de bekendste lijstjes is wellicht dat van de ‘Vier Ruiters van de Apocalyps’.*

Huiswerk

Mateo is dertien en komt samen met zijn moeder op gesprek. Zij heeft een afspraak gemaakt omdat hij de laatste tijd een paar keer agressief is geweest tegen haar. Ze heeft schrik dat zijn gedrag escaleert – hij is nu al een kop groter dan haar.

Het still face experiment

Het “Still face experiment” geeft een idee hoe belangrijk authentiek, menselijk contact tussen moeder en kind is. In het experiment gaat een moeder heel even uit contact met haar baby … wat volgt is grote verwarring, woede, verdriet en hopeloosheid bij de baby. In het experiment duurt het ‘uit contact zijn’ niet langer dan één minuut, en daarna doet de moeder er alles aan om de baby weer aan te halen en een goed gevoel te geven.

Drie vrouwen – vervolg

Asielcentrum. Drie Congolese vrouwen, drie keer de derde consultatie. Eerst Reta, dan Sisen en tenslotte Makani. De sfeer is anders dan die eerste keer ruim een maand geleden. Er is meer rust en vertrouwdheid. De rauwe pijn van wat elk van deze vrouwen is overkomen hangt nog steeds in de lucht, maar er is iets bijgekomen: zij zelf. Ze zijn alle drie meer aanwezig, meer echt in gesprek met mij. Ze lijken minder opgejaagd, minder gevangen in het verleden.

Hartpijn

Françoise vertelt dat ze steeds zo verdrietig wordt als haar kleinzoon van 15 ‘pubergedrag’ vertoont. Als hij bijvoorbeeld zijn schouders optrekt, of tegen zijn zin de afwasmachine moet uitruimen. Ze zegt: “Ik kan het plaatsen, het is normaal gedrag. Ik kan er ook mee omgaan: gedecideerd en open en zacht blijven tegelijk. Ik heb zelf twee kinderen opgevoed, het is niet dat ik niet weet hoe het moet. Het probleem is dat ik er zelf zo verdrietig van wordt dat ik nadien nog uren lang zou kunnen huilen en nog dagenlang hartpijn heb.”

Drie vrouwen

Drie vrouwen. In de fleur van hun leven. Jong, mooi en zwart. En op de vlucht. Weg van de verschrikkingen. Weg van de horror en het verraad. Weg uit Congo. Hier volgt -heel kort- hun verhaal.

Ieder zijn liefdeskaart (2)

In het vorige verhaal kwamen de verschillen op liefdesvlak tussen Paul en Myriam aan bod. In dit verhaal gaan we verder terug, naar de jeugd van Paul en Myriam, naar de tijd waarin ze beïnvloed en gevormd werden, de tijd waarin hun liefdeskaarten ontstonden.

Ieder zijn liefdeskaart

Paul en Myriam zijn naar hier gekomen omdat ze niet meer kunnen praten met elkaar. Zelfs een gesprek over praktische afspraken of onbenullige dingen loopt steevast uit de hand. De ruzies volgen elkaar op, week na week, en minstens één keer in de maand volgt er op hun discussies een dagenlange stilte, een verbeten zwijgen. Dit duurt al meer dan twee jaar – Paul en Myriam zijn op, en heel erg teleurgesteld in elkaar.

Afscheid nemen

Scheiden doet pijn: de ander loslaten, dromen van ‘samen’ opbergen, aan je eigen weg timmeren, alleen.

Het is moeilijk om, ondanks de pijn, de ander in zijn waarde te laten. De vraag ‘Waarom?’ wordt soms al te gauw ‘Wie is schuld?’ en dan ‘Jij bent schuld! - Ocharme ik’. Maar net zoals je met twee verliefd wordt, samen aan je relatie begint, en net zoals je met twee aan je relatie bouwt, samen groeit in je relatie, zo ben je ook met twee als je je relatie verliest, het ‘samen’ kwijt speelt.

Paniekaanvallen

Sandrine is 12. In twee weken vertrekt ze voor het eerst op schoolreis. Tenminste als ze tegen dan alleen durft slapen. Sinds enkele jaren slaapt Sandrine weer mee op de kamer van haar ouders. Niet omdat ze dat zo graag wil, maar omdat ze paniekaanvallen krijgt als ze alleen in haar kamer de slaap probeert te vatten: ze moet onbedaarlijk wenen, ze begint te trillen en te beven – het houdt pas op als ze weer naar de ouderlijke slaapkamer mag.

Tijd voor mezelf

Sofie is pas gescheiden. Ze woont in een nieuw huis. Maar ze kan er geen vijf minuten alleen zijn. “Het voelt niet lekker, ik kan er niet van genieten, ik kan bijvoorbeeld niet ontspannen op de bank een boek gaan zitten lezen.” Sofie gaat elke avond na haar werk zo snel mogelijk naar haar nieuwe vriend Steven. Bij hem is ze meer op haar gemak. “Ik begrijp er niets van”, zegt ze, “Als er iets is waarop ik me tijdens de scheiding verheugde, waar ik naar uit keek was het dat: tijd hebben voor mezelf, voor een zalig bad, voor een avondje uit met een vriendin, voor een nieuwe hobby, voor een boek in de zetel. En nu ik dat eigenlijk allemaal zou kunnen, doe ik het niet. Het is alsof ik weer getrouwd ben: elke avond samen in de zetel naar televisie kijken.”

Opnieuw beginnen

Veel koppels die naar hier komen voor een weekendformule relatietherapie spreken over ‘het weekend van de laatste kans’. Ze zien het niet meer zitten, hun relatie lijkt in een diepe, onbeheersbare crisis verzeild. Toch komen ze met hoop : “Als we de weg naar elkaar  terug kunnen vinden, als we weer als vroeger met elkaar kunnen praten, elkaar beter begrijpen, dan maken we als koppel nog een kans, dan kunnen we opnieuw beginnen.”

Precies deze ingesteldheid is nodig om resultaat te boeken: de hoop pijn te kunnen verzachten, en het verlangen echt samen te kunnen zijn. Volgend verhaal illustreert dit goed.

Stemmen in mijn hoofd

Désiré heeft last van stemmen in zijn hoofd. Eigenlijk maar van één stem: het stemmetje van zijn verongelukte zoontje. Zijn zoontje roept hem steeds maar,  zegt dat hij wil spelen en vraagt hem uit over vanalles en nog wat. Het is een beetje alsof hij gewoon mee met Désiré in het asielcentrum rondloopt. Alsof hij niet echt, niet helemaal gestorven is, alsof hij verder leeft in Désiré’s hoofd.

Verslaafd aan snoep

Hoe kan je goed voor jezelf zorgen als je dat nooit geleerd hebt? Als noch je moeder, noch je vader je geholpen hebben te ontdekken wat ‘goed voor jezelf zorgen’ betekent? 

Pierre  is 39 en verslaafd aan snoep. Hij eet soms wel een kilo snoep per dag. En dat eist zijn tol : Pierre is veel en veel te dik, zijn lijf is uit zijn voegen aan het barsten en alles begint pijn te doen. Bewegen, ademen, slapen, het wordt allemaal steeds moeilijker, en voor zijn gezondheid steeds gevaarlijker.

Bang om te gaan slapen

Werken met kinderen is soms net magie …

Louise, 8 jaar, komt samen met haar mama binnen. Haar mama vertelt dat Louise niet alleen durft gaan slapen, en dat ze bijna elke nacht in het bed van haar ouders eindigt omdat ze voortdurend schrik heeft dat het huis in brand gaat vliegen.